سُکر

پس این  

نقش شلوغ الفباست  

تا نسل این ترنج بمانَد

وَ در شعاع قالیچه ، منقرض نشویم  

پس این

مرکز ِ دو خورشید است  

در ضلع ِ شاهنشین  

پس ما ، جا مانده های سال وَبا  

لب پَر ، کنار ِ باغچه ایم  

خوان ِ چهارم است  

وَ اوراد ِ باد تکان می خورَد  

در انحنای بید مجنون ام

. . .

عَشَقه

برای خواندن ِ ساعت ، به صورت ات نگاه می کنم وُ صبح ،

خط ّ ِ کوفی ِ عشق است .

در مضرّت ِ شادمانی

حرفی برای شعر ندارم

کاش

نمی آمدی .

17 / 1 / 88

لمحه

کارد می زنیم ، کلاغ های طلسم ام می پرند 

به نفس هام ، نزدیک می شود

لمسی شنی

وَ دامنی از سنگریزه تکان می خورَد

اینجا مثلث ام را غرق می کنم

اینجا کاشی ها را سفید ، می چینم

اینجا  می روم به سمرقند

کارد می زنیم ، آبی می شود تمام ِ صُراحی

آفتاب از خشخاش وُ خواب ، بیرون می زند

کارد می زنیم ، بچسبیم در جنگلی که نباشد / ترس ِ رها شدن / ترس رها شدن ...

بر گردی ِ منوّر ِ گنبد نشسته ام

وَ روی دریا ، چهارگوشه ی انسان وُ آفتابم ، سفید ، تکان می خورَد .

۹ / فروردین / ۸۸

سه تا سنجاقک

کنار هم

پروازکنان گذشتند

سرخوشم ، نمی دانم چرا ،

و این شادی

پایانی ندارد

( برگردان : دکتر هاشم رجب زاده )